در سه سالگی انقلاب اسلامی ایران به دنیا آمدم

و اکنون انقلاب سی ساله شده است.

به لحاظ رشته ی دانشگاهی ام و با نگاه کاملا علمی هنوز برای قضاوت

درباره یک جنبش 30 ساله زود است.

اما از نگاه وطن دوستی و ایرانی بودنم می دانم که می توانم

 با افتخار در هر جای دنیا که هستم و با صدای بلند فریاد بزنم

که یک جوان ایرانی هستم.

در کشوری که اراده مردمش برای پیشرفت محکم است.

استقلال علمی کشورم را از استقلال سیاسی هم بیشتر

دوست دارم و به همه هم وطنان خودم در همه جای دنیا می بالم.

هر چند ایران امروز آبادتر از سالهای گذشته است اما

اگر ایران به جز ویران سرا نیست

من این ویران سرا را دوست دارم

گاهی برای رفتن و ننوشتن بهانه لازم است

و گاهی برای نوشتن هم سخت به دنبال یه بهانه می گردیم.

مدت ها بود واسه همین نمی نوشتم.

اما خب فهمیدم باید آمد و نوشت و خواند.

حتی اگه برای دل خودم بخوام بنویسم

و حتی اگه همه دوستای قدیمی فراموش کرده باشند...